میرسلیم

شایسته است مؤمن قبل از هر اقدام نیت خود را خالص گرداند. یکى از راه هاى شناخت دقیق صفت عدم اخلاص را امام على علیه السلام بیان فرموده است: ریاکار سه نشانه دارد،١)وقتى چشمش به مردم مى افتد بانشاط مى شود؛٢) وقتى تنهاست کسلى و تنبلى مى ورزد ٣) دوست دارد که در هر کارى ستایش شود.

سید مصطفی میرسلیم- پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله فرمود: واى بر کسانى که دین را وسیله کسب دنیا مى کنند و با زبان نرم خود در برابر مردم به لباس میش در مى آیند، گفتارشان از عسل شیرین تر است و دلهایشان دل گرگ است. خداى متعال مى فرماید: آیا به رحمت من مغرور مى شوند؟!
استفاده ابزارى از دین براى کسب مال و مقام و وجهه در دنیا مجاز نیست. چنان دینى آکنده از ریا است.
ذکر نمونه هایى در این جا بى فایده نیست:
– چاپ و توزیع قرآن کار ارزنده اى است به شرط آن که مبرا باشد از اغراض دنیوى؛ مثلاً چاپ قرآن صرفاً به قصد کسب مال ثوابى دربرندارد؛ همچنین است چاپ قرآن به قصد مشهور شدن به عمل خداپسندانه مصداق واضح ریا است. نیز چاپ قرآن با قراردادن عکس خود در پشت أن به قصد تبلیغات انتخاباتى که استفاده ابزارى از مقدسات محسوب مى شود. البته صهیونیست ها نیز به خیال خام ایجاد انحراف در افکار عمومى و گمراهى و به قصدتفرقه اندازى بین مسلمانان و بدنام کردن أنها قرآن هاى دست کارى شده اى را به چاپ رسانده و لعنت الهى را براى خود خریده اند.
– بکار گیرى علنى و مکرر و شعارگونه ادعیه و متون مقدس به بهانه شروع هر سخنى و به منظور تظاهر به اعتقاد به پیامبر و ائمه اطهار علیهم السلام و بویژه امام زمان عجل الله ظهوره و با نیت عوام فریبى.
– طراحى و چاپ و الصاق آگهى هاى دیوارى و پرده آویزهاى شهرى در تمجید فضائل و ملکات اخلاقى و تقبیح رذائل و صفات زشت، به نیت ستوده شدن و کسب بلندآوازگى، در عین ارتکاب تخلفات متعدد و تجاوز به حقوق عمومى.
– رفتن به زیارت ائمه اطهار و زیارت قبور شهدا و دیدار با خانواده آنها و دلجویى از آزادگان و جانبازان و تکریم رزمندگان و حضور جلوه گرانه در میان آنها، سپس تأکید بر تبلیغ عمومى این اقدامات با هدف نزدیک نشان دادن خود به آنها.
– شرکت در مراسم رسمى عزادارى یا جشن هاى مذهبى و نشستن در صدر مجلس براى تقید نشان دادن نسبت به شعائر مذهبى.
– مشارکت علنى در خیرات و مبرات و رسیدگى به نیازمندان و همنشینى با محرومان و هزینه کردن براى مساجد و حسینیه ها و حوزه هاى علمیه براى پیشقدمى ابراز کردن در خیرات و کسب شهرت….
اینها نمونه هاییست که در سال هاى پس از پیروزى انقلاب مشاهده شده و همه آلوده به ریا و دنیاطلبى است و در نتیجه ارزش اخروى ندارد والا فعال بودن در امور خیر بویژه به صورت پنهانى یا حتى علنى و صرفاً به قصد تشویق عمومى به احسان و کار خیر مذموم نیست و از مصادیق معروف به شمار مى آید. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله فرمود : (عبادت و حسنه) نهانى بهتر از آشکار است؛ علنى کردن آنها براى کسى (خوب) است که بخواهد الگو قرار گیرد.
هرکس خود مى داند چه نیتى دارد و ارزش اعمال افراد وابسته به نیت آنها است. امام على علیه السلام فرمود : چه زشت است که آدمى باطنى بیمار و ظاهرى زیبا داشته باشد.
شایسته است مؤمن قبل از هر اقدام نیت خود را خالص گرداند. یکى از راه هاى شناخت دقیق صفت عدم اخلاص را امام على علیه السلام بیان فرموده است: ریاکار سه نشانه دارد،١)وقتى چشمش به مردم مى افتد بانشاط مى شود؛٢) وقتى تنهاست کسلى و تنبلى مى ورزد ٣) دوست دارد که در هر کارى ستایش شود.
لینک کوتاه : http://mirsalim.com/6uSfd

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

15 + 17 =